« شورایاری ها یک شیوه مدیریت از سطح پایین جامعه است، چون شورایاری ها از سطوح پایین مدیریتی و به صورت مردمی برنامه ریزی می شوند بنابراین این موجب گسترش مردم سالاری در تمام سطوح زندگی اجتماعی می شود.»
این مطلب را محمد روزبهانی نویسنده و روزنامه نگار عنوان کرد.او دانشجوی دکترای جامعه شناسی با گرایش گروه های اجتماعی است و در حال حاضر نیز کارشناس ارشد وزارت آموزش و پرورش، عضو انجمن جامعه شناسی ایران، عضو هیئت مدیره انجمن جامعه شناسی آموزش و پرورش ایران و نویسنده و روزنامه نگار است.
روزبهانی ادامه داد: «جایگاه شورایاری ها بسیار بالا است به طوری که در تمام کشورهای توسعه یافته شوراهای محلی و انتخابات مربوط به آن از ارزش بالایی برخوردار است یعنی عرصه سیاست کلان از سطوحی چون شورایاری ها شروع می شود.»
وی در همین باره افزود:« همه افرادی که به عنوان شورایار انتخاب می شوند با جریان زندگی در محلات آشنایی دارند به همین علت معتقدم که با انتخابات شورایاری دموکراسی در همه ابعاد زندگی جریان پیدا می کند. »
عضو هیئت مدیره انجمن جامعه شناسی آموزش و پرورش ایران، تصریح کرد: «نگاه ما به انتخابات همیشه نگاهی کلان نگر و در سطوح سیاسی بالا بوده است اما شورایاری ها از بدنه و سطوح پایین جامعه هستند و این نشان می دهد که مردم می توانند در عرصه های مدیریت شهری وارد شده و حقوق شهروندی آنها رعایت بشود و در رابطه با مشکلات، نیازها و معضلات خود حرف بزنند، راهکار پیدا کنند و آن را با یاری مسئولان رده بالا عملی کنند. »
روزبهانی با بیان اینکه همه بخش های امور شهری را می توان به شورایاری ها سپرد، تأکید کرد:« در حال حاضر بیشتر بر روی ابعاد فعالیت های فرهنگی و اجتماعی محلات تآکید می شود اما به عقیده من می شود با مشارکت شورایاری ها تمام نیازها تشخیص داده شده و بر روی آنها کار شود. »
وی افزود:« یک برنامه ریزی درست مبتنی بر شناخت کامل از موضوع و مسئله است. اگر این شناخت نباشد برنامه ریزی هم نتیجه نخواهد داشت بنابراین چون شورایاری ها شناخت کامل از مشکلات دارند می توانند برنامه های کاربردی تر و موثر تری را ارائه بدهند به همین علت فکر می کنم باید تمام این بخش ها به دست مردم سپرده شود و مسئولان رده بالای شهرداری نقش نظارتی داشته باشند، شورایاری ها می توانند با توجه به ویژگی و وضعیت فرهنگی و اقتصادی محلات خود برنامه ریزی هایی متناسب با محلشان ارائه کنند که این خیلی کاربردی تر خواهد بود.»
برای پیش گیری از این آسیب اجتماعی در مدارس بیشتر از روش های مکانیکی
استفاده می شود ، مانند ایجاد موانع فیزیکی، محکم کردن اشیاء و اموال و
غیر قابل تخریب کردن آنها و .. مثلا در برخی از مدارس برای جلوگیری از
وندالیسم ، دیوار کلاس ها را تا ارتفاع یک متری سنگ می کنند تا توسط دانش
آموزان به عنوان تابلوی نقاشی و سطح کنده کاری مورد استفاده قرارنگیرد
،در کلاس ها را از آهن می سازند تا نشود با ضربه ی دست یا پای دانش آموزان
سوراخ یا شکسته شود ، پنجره ها را با توری آهنی می پوشاند تا شیشه ی آنها
شکسته نشود. همچنین مدیران و معلمان به نصیحت و سرزنش دانش آموزان می پردازند که این گونه کارها (تخریب اموال و اشیاء) زشت است و نباید انجام شود.